Druga strona nie odpowiedziała w wyznaczonym terminie, a mediatorka oceniła sprawę wyłącznie na podstawie relacji strony inicjującej.
1. Przedmiot mediacji
Strona inicjująca Aleksander chciałby większego dystansu w relacji ze swoją matką, drugą stroną Barbara, która według opisu chce spędzać razem cały wolny czas. Aleksander uważa również, że Barbara powinna mieć własnych przyjaciół.
2. Ocena
Ponieważ druga strona nie odpowiedziała w wyznaczonym terminie, niniejsza ocena opiera się wyłącznie na relacji Aleksandra. Mediatorka nie ustala intencji ani poglądów Barbary. Pragnienie Aleksandra, by mieć przestrzeń dla siebie, oraz pragnienie Barbary, by mieć towarzystwo, są zrozumiałe. Pragnienie bliskości rodzica i potrzeba przestrzeni dziecka są całkowicie ludzkie, a prośba o zdrowy dystans nie jest odrzuceniem, lecz normalnym przedefiniowaniem relacji. Jednocześnie Aleksander kontroluje wyłącznie własny kalendarz, a nie życie towarzyskie Barbary. Barbara ma prawo do własnych przyjaźni i równie ma prawo ich nie mieć, tak jak Aleksander ma prawo odmówić zaproszenia. Nie doszło tu do wyraźnego naruszenia praw; strony mają uzasadnione i konkurencyjne oczekiwania, dlatego sprawiedliwe rozwiązanie nie polega na szukaniu winy, lecz na otwartości i kompromisie.
3. Zalecenia mediacyjne
- Mediatorka zaleca, aby Aleksander porozmawiał z Barbarą w ciepły i bezpośredni sposób, wyjaśniając, że bardzo ją ceni, ale potrzebuje więcej przestrzeni. Taka prośba, przedstawiona jako szczera preferencja, a nie skarga, jest znacznie łatwiejsza do przyjęcia.
- Rozsądne byłoby ustalenie stałych, regularnych chwil razem — cotygodniowej wizyty, stałego telefonu, wspólnego posiłku — aby Barbara miała pewną bliskość, a Aleksander zachował resztę tygodnia dla siebie.
- Poza tymi uzgodnionymi momentami Aleksander powinien czuć się swobodnie, odmawiając kolejnych zaproszeń bez poczucia winy. Pełne miłości „nie tym razem, ale czekam na nasz zwykły czas” chroni relację lepiej niż cicha uraza.
- Jeśli chodzi o przyjaciół Barbary, mediatorka sugeruje zachętę, a nie narzucanie. Aleksander może delikatnie wskazać hobby, grupy lub wyjścia, którymi Barbara mogłaby się cieszyć, ale ostateczny wybór należy do niej. Układanie jej życia towarzyskiego z zewnątrz byłoby krokiem zbyt daleko.
- Ponieważ Barbara nie wzięła udziału, mediatorka radzi mimo to zaprosić ją do odpowiedzi; jeśli zechce podzielić się swoją perspektywą, mediację można w każdej chwili wznowić.
4. Uwaga końcowa
Nauka nie wynalazła jeszcze narzędzia zdolnego zmierzyć prawdziwego dystansu między tym, co matka ma na myśli, mówiąc „spędźmy razem dzień”, a tym, co jej dziecko słyszy jako „odwołaj wszystkie inne plany na zawsze” — dopóki takie narzędzie nie istnieje, najbardziej niezawodnym narzędziem rodzinnym, jakie kiedykolwiek opracowano, pozostaje wspólny kalendarz i życzliwie wypowiedziane: „A może w niedzielę?”